وسيلهء داروها مداوا كند ، با شرط برائت و عدم ضمان ، مسئول نيست . سؤال 2055 : اگر بدانيم يا احتمال زياد بدهيم ، كه يك بيمار در اثر نوعى بيمارى ( مثل برخى سرطانها ) به زودى خواهد مرد ؛ آيا مجازيم فقط براى افزايش طول عمر وى ( هر چند به مدت كوتاه ) روشهاى درمانى خطرناك و بسيار پرعارضه ( مثل شيمى درمانى كه گاهى عوارض آن شديدتر از بيمارى اوليه است ) را تجويز كنيم ؟ جواب : اگر با معالجه ، مقدار قابل توجهى كه عرفا صدق ادامهء حيات كند ، بر عمر بيمار افزوده مىشود ، لازم است معالجه و تجويز دارو شود ؛ و با شرط برائت هم ضمانى و مسئوليتى براى پزشك نيست . سؤال 2056 : گاهى اوقات مطمئن هستيم كه نوعى بيمارى ، بيمار را به زودى خواهد كشت ؛ از طرفى مىدانيم كه يك عمل درمانى ( مثل جراحى ) ممكن است يكى از دو حالت بهبودى و افزايش عمر بيمار ، يا تسريع در مرگ وى گردد . وظيفهء ما در چنين حالتى چيست ؟ جواب : در صورتى كه اميد به بهبود بيمار ، با عمل درمانى و جراحى داريد ؛ بايد عمل كنيد و با شرط عدم ضمان ، مسئول نيستيد . درمان خانمهاى باردار سؤال 2057 : اگر پزشك ( با توجه به گستردگى موضوع ) نداند و يا فراموش كرده باشد كه دارو يا روش تشخيصى وى براى خانمهاى باردار يا شيرده مضر است ، مسئوليت پزشك در صورت ايجاد عارضه در جنين يا مادر ، در چه حدّ است ؟ جواب : اگر پزشك متوجه است كه نمىداند ، حق مداوا ندارد و اگر جهل مركب يا فراموشى عارض وى شده ، با شرط عدم ضمان ، مسئول نيست . سؤال 2058 : اگر پزشك دارو يا روش تشخيصى را كه در حال حاضر كاملا غير مضر شناخته شده ، به خانم باردارى توصيه كند ؛ اما بعدا مشخص گردد اين اعمال براى مادر يا جنين ، كاملا مضر بوده‌اند ( همانطور كه اين مورد در تاريخ پزشكى رخ داده است ) ، آيا پزشك در قبال عوارض حاصله از اين موارد ، مسئوليتى به عهده خواهد داشت ؟